অসাৰ্থক

গানে মোৰ নোছোৱে আকাশ; ছোৱে জানো হৃদয় তোমাৰ?

নেজানো সঠিক |

তোমাক উদ্দেশি গাওঁ যত মোৰ গীত সখী, সেয়ে হ’ব

নালাগে অধিক |

খন্তেকৰ ফুল ছিঙি চেনেহৰ যিবা হাৰ ৰাতিপুৱা

গাঁথি ফুলনিত,

তোমাক পিন্ধাওঁ প্ৰিয়া, গধুলি শুকাই যায় সেই মালা

তোমাৰ ডিঙিত |

পোহৰত হাঁহি-নাচি উঠে যি পৃথিবীখনি, সৌন্দৰ্য্যৰ

পিন্ধি পুষ্প হাৰ,

নীৰবে মৰহি পৰে, যেতিয়া মৰণ-ছঁ লাহে লাহে

নামে সন্ধিয়াৰ |

দুখৰ নিশাত আমি জ্বলাই আশাৰ চাকি পোহৰাওঁ

খন্তেক মাথোন;

আমাৰ জুপুৰি পঁজা, জগত এন্ধাৰ ৰয়, নীলাকাশ

তিমিৰ-মগন |

অসত্য বিশ্বৰ লীলা ? কোনে কয় ? সত্য এই বেদনাৰ

গৌৰৱ অক্ষয় |

সত্য এই দিনে দিনে পোহৰৰ অভিযান, সত্য হেৰা

এন্ধাৰৰ জয় |

ক্ষুদ্ৰ-পৰিসৰ এই ধৰাত কাৰাত বন্দী আমি হায়,

ধূলিতে বাগৰি |

গোলাপৰ পৰশত বিচাৰোঁ প্ৰিয়ৰ স্পৰ্শ, মলয়াত

প্ৰিয়াৰ বাতৰি !

গছ, লতা, ফুল, ফল – অচলা প্ৰকৃতি দেহি ! ৰূদ্ধ যাৰ

প্ৰাণৰ প্ৰগতি,

কিদৰে বুজিব বাৰু তোমাৰ বুকুৰ ব্যথা, মোৰ এই

দুখৰ আৰতি?

ভাল পাওঁ কিয় মই, কিমতে বুজাম হেৰা, ভাল পাওঁ

কিয়নো তোমাকে ?

স্ৰীষ্টিৰ মাধুৰী-ৰাশি জীৱনৰ মউ-কোঁহ আছে দেখি

লুকাই তোমাতে?