Gargaon - A poem by Binanda Chandra Baruah : গড়গাওঁ - বিনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ কবিতা

গড়গাঁও, গড়গাঁও , কথা শুনি তল যাওঁ

বাট দেখি পিছলেযে পাৱ;

দিখৌৰ নৈৰ সোঁতত যোৱা, ভটিয়নী বল পোৱা

উভতিব খোজে মাৰ-নাও ।

-                ওচৰতে দেখি গড়গাঁও ।

ওলট্‌-পালট্‌ দেশ, কথাৰে নহয় শেষ,

     কটাৰিৰে ডাবে তাৰ কাটে;

বাঘ-গৰু হালে হালে, একে ঘাটে পানী খালে

     নগৰৰ দেও-লগা ঘাটে

-                 ---  দেও তাতে ফুৰে হাটে-বাটে

বিদেশীৰ চকু থিৰ, স্বদেশীৰ ওখ শিৰ

দেও-লগা মনুহৰ দেশ;
উজুটিত ভাগে দাঁত, কোৰ্হালত হৰে মাত,

অহা-যোৱা নাই তাত শেষ;

জনে জনে ভিন্‌ ভিন্‌ বেশ ।

সকলোৰে আছে কাম; নোহোৱাৰ নাই নাম,

     কাপুৰুষে সদা পায় লাজ;

নাই দিন নাই ৰাতি, নাই পানী, নাই মাটি,

আদেশ মাথোন হয় ‘সাজ’

ইচ্ছা যেনে স্বৰ্গমহাৰাজ ।

বিলত নগৰ হয়, নগৰত নৈ বয়,

     ধোদে তাত বান্ধে ৰাজআলি;

কৰেঙৰ দেও-ইটা, শিল যেন চটা চটা,

     গাঁথে তাত হাঁহকনী ফালি,

-                  --- বনুৱাৰ নিছিগেই লালি ।

শাৰী শাৰী চোংঘৰ, দাঁতিত মাটিৰ গড়,

     আছে ভৰি সোনা জাকে-জাক,

একেৰাহে দিন ৰাতি চন্তৰী বাব খাটি

     নগৰত মাৰে ঘনে পাক;

     সৰু বৰ বুলিবানো কাক?

পুৰঠ ভীমৰ কায়, ভ্ৰান্তি অকণো নাই,

যুঁজৰ কুকুৰা যেন দেখি

কুহুম-বুলীয়া পাগ, শিৰে স’তে কৰে আগ,

ৰজাক জীৱন দিলে লেখি

-   বৰ ভাল লাগে সাহ দেখি

একে একে সকলোটি, বন্ধে গড়, খানে মাটি,

জাঁত জাঁত মাৰে বৰনাও;

ব’ঠা নাই, আছে হাত, দা নাই, আছে দাঁত,

এনে সেনা ৰাখে গড়গাঁও,

- সেই দেখি শুনি তল যাঁও ।

যুঁজৰ বাতৰি পালে, হেংদান তুলি ল’লে

     জাকে জাকে বাঢ়ি গ’ল আগ,

ল’লে ঘোঁৰা, ল’লে হাতী, হিলৈ বৰশা যাঠি,

     যাৰ যেনে পতা আছে ভাগ; 

     শাৰী শাৰী দেখি মাথোঁ পাগ ।

গিৰিপ্‌ গিৰিপ্‌ কৈ, গড়গাঁও পাৰ হৈ

     যায় সেনা হৈ-ধ্বনি কৰি;

ভৰিত শুকায় নৈ, শিল যায় ধুলি হৈ

     বসুমতী যায় যেন লৰি;

     ৰণচালি কোবে কোবে চৰি ।

ঢোলত চপৰ মাৰে, দবাত একোব পৰে,

     ভোৰতালে খাওঁ খাওঁ কৰে,

মূৰত মথুৰা-পাগ, বিষয়াটি বাঢ়ে আগ, 

ৰনুৱাই ৰণচালি ধৰে;

-                গড়গাঁও টলমল কৰে

বেৰে-ছালে আছে কান, গড়গাঁও নোহে আন

     দ্ৰোহীয়াৰ মূৰ কটা যায়;

ৰজাৰ কুশল হকে, প্ৰজা অহি বলি যাচে

     নিজ নিজ দেহাটি শোধাই; 

    - এনে ৰজা পাবলৈকে নাই ।

ৰাজসভা কিনো চাবা, স্বৰগ হাতত পাবা,
চাই চকু জল্‌-মল্‌ কৰে;
পিতলৰ দাপোনত এটি মাথোঁ মানুহত
      চাৰি পা৬চ গোট হৈ পৰে;
দেখি বুকু ঘনকৈ লৰে ।

জালি কটা সুৰুঙাই ভয়ে ভয়ে সুমুৱাই
বেলিয়েও পোহৰৰ ছাটি
বাৰৰ ফুলত পৰি, বতাহত লৰি লৰি
ওৰে দিন দিয়ে ভাগ খাটি;
যাব পাৰে আহিলেহে ৰাতি ।

শাৰী শাৰী থাকে পৰা পাটী-খেৰ-থঙা-ঢৰা,
মানে মানে বহে মান-খোৱা;
কটকী দুৱৰী থাকে ডাংধৰা জাকে জাকে,
ৰাজসভা চালে-চকু-ৰোৱা;
আছে কত অহা আৰু যোৱা ।

স্বৰ্গদেও মহাৰাজ, পিন্ধিলে ৰজাৰ সাজ
সোণ-চৰা সিংখাপ চোলা,
হাতে হতুলি হেংদান, দেশৰ ৰাখিব মান,
জুৰি বহে আসনৰ কোলা;
সুকোমল কপাহৰ জোলা ।

দেশৰ বাতৰি লৈ, কটকী চোৱাৰী গৈ,
আঁঠু কাঢ়ি সেৱাৰে জনালে;
মন্ত্ৰণা-সভা কৰি, দণ্ড হাতত ধৰি ,
ৰাজ কাজ সকলো কৰিলে;
ৰজসভা জিলিকি উঠিলে ।

সপোনৰ শেষ ৰাতি, গড়গাঁও গ'ল উটি,
কাল সাগৰত ঢৌ খেলি;
কোনো জনে সাৰ পায় কোনোৱে উভতি চায়;
একেথৰে আছে চকুমেলি;
ভাগে মোহ দিলে লোকে ঠেলি ।

গড়গাঁও আজি তাত, জিলীৰ শুনিবা মাত,
ভাবি চালে পিছলিব পাৱ;
নোলটেও, ভয় নাই, দিখৌয়েদি যোৱা নাই
ভটিয়নী সোঁতে মাৰ-নাও;
ভাবি ভাবি বিচুৰ্ত্তিয়ে খাওঁ ।

নই সেনা, নাই হাট, নাই পানী নাই বাট,
নই ৰজা, ৰাজসভা তাত;
কাৰেঙে চিন আছে, দেৱে তাত ৰাতি নাচে;
মৰণৰ মেলা আছে হাত;
গড়গাও পৰি গ'ল শাঁত ।

শ্মশান বলিয়া কবি, শোকৰ বিচাৰি ছবি,
আছে তাত বহি ৰাতি দিন;
হুমুনিয়া এটা পাই, বতাহেও লৈ যায়
তাকে আনি দিয়ে মাথোঁ চিন;
বাকি সকলোটি কালে লীন ।

পগলা কবিৰ গাত, মাৰে যেন চাট্‌ চাট্‌
কাৰেঙৰ ইটা খহি আহি;
শ্মশান বিচাৰি ফুৰা লগে মাথোঁ জুইকুৰা,
থাকিবযে নোৱাৰে সি নাহি;
শ্মশানতো ফুলে ফুলপাহি ।