Stories of Laksminath Bezbaruah - Firingatir pora khandab daah - ফিৰিঙতিৰ পৰা খাণ্ডৱ দাহ

ফিৰিঙতিৰ পৰা খাণ্ডৱ দাহ

'আইটী শয়নি অ' ! মাৰক ক, আজি আঞ্জাত লোণ দিবলৈ পাহৰিলে । ভাত এগাল খাবলৈ আহিলে সদায় এনেবিলাক আহুকাল । ক, সানি খাবলৈকে অলপ লোণ লৈ আহিলে ভাল । ' হাকিম ডিম্বেশ্বৰ বৰুৱা মুনচুপে পুৱা দহ বজাত ভাতৰ পাতত বহি অগৰাহ ভাত মুখত দি এই কোৱা মাত্ৰকে বাৰৰ সিফালে আখলৰ চৰুৰ কাষৰ পৰা হাকিমনী মুনচুপনীয়ে ঠেহেৰকৰে মাত লগালে - 'আমি ৰান্ধিলে আঞ্জাত লোণ নহয় , ভাত আধফুটা হয় , মাছ কেঁচাই থাকে, কিবা বোলেনে ঢেৰুৱাৰ ঠাৰি নিসিজে । ৰান্ধনি বামুণ নাইবা 'খানচামা' নেৰাখে কিয় ?সিঁহতে ৰান্ধি দিলেই দেখোন জুতি ধৰি খাব পাৰে ; আৰু কিবা বোলেনে গোলামীজনীয়েও 'ছুটি' পায় । '

হাকিম । - 'উস্‌ ! এইটো ভয়ংকৰ কথা দেখিছোঁ যে আঞ্জাত লোণ নহ'লে নাই হোৱা বুলি ক'ব নেপায়, ভাত দেই গ'লে বা শুকাই কৰ্কৰা হ'লে দেই গ'ল বা কৰ্কৰা হ'ল বুলি ক'ব নেপায় ।গাখীৰ কুৰুচি গ'ল বুলি ক'ব নেপায় । ল'ৰা ছোৱালীক কন্দুৱালে কিয় কন্দুৱাইছে সুধিব নেপাই ! এনে কথা ক'ত আছে, ক'ত দেখিছা ? মোৰ ঘৰত মই কোনো নহওঁনে ? এইখন ঘৰৰ গৰাকী কোন ? এইখন মান-মৰাণৰ মুলুক হ'ল নেকি ?'

হাকিমনী । - 'এৰা এইখন মান-মৰাণৰ মুলুক হ'ল; মই মাননী-মৰাণনী হ'লো । মই আজিৰ পৰা ভাত ৰান্ধিব নোৱাৰোঁ,
নেৰান্ধো, সকলোকে কৈ দিলোঁ । আজিৰ পৰা কোনে মোৰ হতুৱাই ভাত ৰন্ধাই খায় তাকো দেখিম । বোলোঁ দেখিম, দেখিম , দেখিম ! বোৱাৰীয়েকহঁতে এগাল ৰান্ধি ভৰিৰে গৰাই দিলে তেতিয়া সকলোৱে হেপাহ পলুৱাই খাব ।'

হাকিম । - 'কি ক'লি পাষণ্ডী ! পাপিষ্ঠী ! তোৰ ইমান মুখ বাঢ়ি গৈছে !' এইবুলি ডিম্বধৰ বৰুৱা মুনচুপ ডাঙৰীয়া হাকিম কাঁহীৰ ভাত কাঁহীতে এৰি , চুৱা হাতেৰে ঘৈণীয়েক মুনচুপনী হাকিমনীক ভালকৈ এখুন্দা দিবলৈ গোণা ম'হে চোঁচা লোৱাদি চোঁচা ল'লে । পুতেক শূলধৰ তৌজিনবিচ ডেকবৰুৱায়ো বাপেকৰ ওচৰতে বহি, পেট নামে, ভু ভাৰতত জন্ম লোৱা সেই নিজা ছালৰ মোনাত একান্তমনে গৰাহে গৰাহে ভাত গিলি আছিল । কিন্তু কথা বিসংগতি হ'ল যেন দেখি তেওঁ একেচাবেই উঠি বাপেকৰ ভৰিত সাৱট মাৰি ধৰিলে; আৰু ডাঙৰীয়ৰো মস্তি চৰা মখনা হাতীয়ে উচাল মাৰি ভৰিৰ বান্দা চিঙাদি পুতেকৰ সেই হাতৰ বান্ধ চিঙি যাব খোজোঁতেই মাটিত গুৰিকঁঠালটো পৰাদি হামকুৰি খাই পৰিল; আৰু তাৰ ফলস্বৰুপে তেওঁৰ মুখৰ চিকচিকিয়া আগদাঁত এটা চিৰকাললৈ ভাগি থাকিল ! তাৰ উপৰি ঘিউ চেনি ভিতৰলৈ সুমুৱা আৰু তিতা মাত বাহিৰলৈ উলিওৱা তেওঁৰ বহুমুলীয়া ওঁঠখন কাটি তাৰ পৰা বোম্বানলে তেজ ব'বলৈ ধৰিলে । ডাঙৰীয়া মুঁছকঁছ গ'ল ।খন্তেকতে ঘটনাটো গৈ গুৰতৰ হ'ল দেখি চাৰিওফালৰ পৰা লগুৱা - লিকচৌ টেকেলা - বেঙেনা য'ত যি আছিল আটাইবোৰ লৰি আহি ডাঙৰিয়াক তুলি ধৰি বহুৱাই তেওঁৰ মূৰত তেল পানী দি বিচিবলৈ লাগি গ'ল । ডাঙৰীয়ানীয়েও কি কৰোঁতে কি হ'ল দেখি, আখাৰ আৰু খঙৰ  আঙঠাবোৰ হুৰহুৰ কৰে পানী ঢালি দি , 'অ' মোৰ ভৈয়াইৰ কি হ'ল ঔ ! মোৰ ভৈয়াইক হাততে হেৰুৱালোঁ নে কি ঔ !' বুলি ৰাউচি মাৰি দি উধাতু খাই লৰি আহিল ।

কিছুমান বেলিৰ পিছত ডাঙৰীয়া সুস্থ হ'ল ।  ঘৰত মুনচুপ ডাঙৰীয়া আৰু বনত দাঁত ভঙা ফেটীসাপ এই দুইৰো মাজত কি কি বিষয়ত মিল আৰু কি কি বিষয়ত অমিল, সেই কথাৰ বিচাৰ কৰিবলৈ ডাঙৰীয়ই শত্ৰুক সুবিধা দি লাহে লাহে চেঁচা পানীৰে নিজৰ মুখ ধুই, ভগা দাঁতৰ গুৰিৰ আৰু কটা ওঁঠৰ আগৰ তেজ ৰখাই কছাৰীলৈ যাবলৈ ওলাল । ওলাল মানে গ'লেই বুলিব লাগে । কাৰণ, বেলি দুপুৰীয়া হৈ গৈছিল দেখি খৰধৰকৈ তেওঁ যাবলৈ বাধ্যহৈছিল, মাথোন বাটত হঠাৎ ডাঙৰীয়াৰ আগত পৰি তুৱাই তৰণিয়ে ভৰিত বুট জোতাৰে সৈতে ডাঙৰীয়াক 'চেলাম' কৰাত তুৱাইক 'কুকুৰৰ পো কটা' বুলি ডাঙৰীয়াই গালি পাৰি এখুন্দা দিব খোজোতেহে যি অলপ অচৰপ পলম হৈছিল । সি যি হওক, ধুমুহা বতাহৰ কোৱত ডাৱৰ উৰি যোৱাৰ পিছত ৰ'দ ৰেঙোৱাৰ দৰে সেইদিনাৰ দুৰ্যোগ কাটি গ'ল । হাকিম ডাঙৰীয়া এজলাছত বহিল আৰু তেঁওৰ মুখত সুখৰ ৰেঙনি ওলাল । কিন্তু দুৰ্ঘোৰ বাৰিষা কালত ৰেঙোৱা ক্ষন্তেকীয়া হোৱাৰ দৰে সেই ৰেঙোনীয়ো ক্ষন্তেক থাকি মাৰ গ'ল । হকিমে কাপ লৈ কিবা কাকত এখন চহী কৰোতে দেখিলে যে কাপৰ মুখখন কাকতত চেৰ্চেৰাই গৈছে । হাকিমে সেই চেৰ্চেৰণিটো কাকতে কাপৰ ওপৰৰ কৰা গোচৰ বুলি ধৰি লৈ তৎক্ষণাৎ কাপৰ 'জবানবন্দী' হৈ চুমাৰি বিচাৰ কৰি কাপটোক কলীয়াপানীলৈ পঠিয়ালে আৰু কাপ আচামীৰ সহায়ক বুলি ৰামগোলাম দপ্তৰীক পাঁচটকা জৰিমানা কৰিলে । বাৰ বাজি পোন্ধৰ মিনিট হৈ গ'ল , তেতিয়াও মিনাৰাম পেচকাৰে মোকদ্দমাৰ নথিবোৰ হাকিমৰ আগত দিয়াহি নাই । মিনাৰামৰ কামত বৰ 'গাফিলী' বুলি হাকিমে তেঁওক এমাহৰ দৰমহা জৰিমনা কৰিলে ।

ইয়াৰ পিছত এটা ছোৱালী চুৰি মোকৰ্দমা নথি হাকিমৰ হাতত পৰিল । আৰু 'আচামী' ফৰিয়াদীৰ ফোকাৰ হ'ল । ফৰ্চাচিং কনিষ্টবলে ভুলকৈ 'ফোকৰিলে' 'জয়ৰাম কলিতা আচামী হাজিৰ ! ' পেচকাৰে লাহেকৈ ফৰ্চাচিঙক ক'লে - 'জয়ৰাম কলিতা নহয় জিৎৰাম কলিতাহে ।' ফৰ্চাচিনঙৰ দুৰ্ভাগ্যৰ গুণে লাহেকৈ কোৱা কথাষাৰো হাকিমৰ কাণলৈ গ'ল । হাকিমে তেতিয়াই ধৰি ফৰ্চাচিঙক 'চাচপেণ্ড' কৰি থ'লে !মোকৰ্দমাত জিৎৰাম কলিতা দোষী প্ৰমাণ নাই হোৱা বুলি জিৎৰামৰ পক্ষৰ উকিল বিদ্যাৰাম শইকীয়াই দীঘলকৈ বক্তৃতা মেলিব খোঁজোতেই উকীলক 'চুপৰও' বুলি হাকিমে ভেকাহি মাৰি দি জিৎৰামক তিনি মাহলৈ ফাটকত দিবলৈ হুকুম দিলে । বিদ্যা উকীলে আকৈ কিবা ক'ব খোজাত 'আদালত অৱমাননা !' বুলি হাকিমে উকীলক কুৰি টকা জৰিমনা কৰি সেই গোচৰ সেইখিনিতে সামৰনি ঘেটা মৰিলে ।

কুগ্ৰহে পোৱা হাকিমৰ কথা আমি এইখিনিতে এৰি দুৰ্ভগীয়া পেচকাৰৰ কথা কওঁ । গধুলি বেলিকা পেচকাৰে এবোকোচা মনৰ দুখ কছাৰী ঘৰৰ পৰা ভাৰ বৈ ঘৰলৈ আনি, তেওঁক হাত, মুখ ধুবলৈ পানী এলোটা দিয়াত নামমাত্ৰ পলম হোৱাত আৰু তাৰ পিছত ধঁপাত এচিলিম লগাই দিবলৈকো তেনে হোৱাত, লগুৱা ল'ৰাটোক ঠলামূৰীয়াই দিলে । অন্যায় দেখি গিৰিয়েকৰ সেইদিনাৰ মানসিক অৱস্থাৰ বিষয়ে একো সম্ভেদ নাজানি, পেচকাৰণীয়ে লগুৱাটোৰ হৈ একেষাৰ মতাত, পেচকাৰে পেচকাৰণীৰে সৈতে ঢেঁকীথোৰা এটাৰ নতুন বিধৰ চিনাকি কৰি দিব খোজোঁতেই টেঙৰী পেচকাৰণীয়ে লৰ মাৰি কলাবাৰীত সোমাই নিজৰ প্ৰাণ আৰি নীতি শাস্ত্ৰৰ মান ৰক্ষা কৰিলে । কিন্তু অৰসিক লগুৱাটোৱে পেচকাৰ ডাঙৰীয়াৰ লপা-থপা কিলকেইটাক গুৰুলাগুৰুল কিলৰ শাৰীত পেলাই তেতিয়াই নিজৰ লামলাকটু কেইডাল লৈ পেচকাৰক ঘৰতে এৰি থৈ গুচি গ'ল ; লাভৰ ভিতৰত লগুৱাৰ অভাৱত পেচকাৰণিয়ে এমাহলৈ চুৱা ধুবলগীয়াত পৰিল আৰু পেচকাৰে স্বহস্তে তিয়নী চেপা, ধঁপাত লগোৱা আদি কাম নথিৰে সৈতে সমানে পেচ কৰিবলগীয়া হ'ল ।

ফৰ্চাচিং কনষ্টিবলে সঁচাসঁচিকৈয়ে 'ছছপেণ্ড' হৈ ছাপৰাছ পাগুৰি শোধাই দি মনৰ দুখত মদৰ দোকানত সোমাই টেটুলৈকে এটেটুকৈ মদ খাই মতলীয়া হৈ তাতে আৰু এটা মতলীয়া মানুহেৰে সৈতে প্ৰথমতে কোলাকুলি দ্বিতীয়তে গলীয়াগলি আৰু তাৰ পিছত মৰামৰি আৰু শেষত মূৰ ফলাফলি কৰি আস্পাতাল পালেগৈ আৰু দণ্ডবিধি আইনৰ ৩৫৩ ধাৰামতে তাৰ ওপৰত গোচৰ 'ৰিজু' হ'ল ।

তুৱাই তৰণিৰ ছোৱা শুনিলে গাৰ তৰুণ হেৰাবৰ কথা । ৰাজআলিত বাটৰুৱা মানুহৰ আগত ওপৰত কৈ আহাৰ দৰে তেওঁ অপমান আৰু লাজ পাই ক্ৰোধত জৰ্জৰিত হৈ মুনচুপ ডাঙৰীয়াৰ নামে হুৰমতৰ দাবীৰ গোচৰ কৰিবলৈ  বাৰেবঙলুৱা ভাষাতে আৰ্জি এখন লিখি লৈ তেওঁৰ গৰকী উকীল ত্ৰাহিৰাম শৰ্মাক দেখুৱালে । ঘটনা গুৰুতৰৰ পিনে অহা দেখি উকীলে তুৱাইক তপত চেঁচা অনেক বিধৰ কথাৰে সেকি পটুকি শান্ত কৰিল কোনো মতেহে সেই আৰ্জিখন দাখিল নকৰাকৈ ৰাখিলে । কিন্তু কঁকালৰ কোব নেপাহৰা সাপৰ দৰে তুৱায়ে সেই অপমানৰ কোব নেপাহৰি, দুদিন পিছতে ধৰ্মাবতাৰ হাকিমৰ গাত ভেটী খোৱা অপবাদ দি চীফ কমিছনাৰ চাহাবলৈ বেনামীকৈ চিঠি এখন লিখি পঠিয়াই অঁতাইহে কোনোমতে চেঁচা পৰিল ।

দুখীয়া ৰামগোলাম দপ্তৰীয়ে অলপ কচুৰতে পাঁচটকা জৰিমআ ভৰি, দুখৰ ভাৰ মনত লৈ ঘৰ পাই, ঘৈনীয়েকে তিনি বছৰৰ অগেয়ে কৰা পুৰণি জগৰ এট সুঁৱৰি, তাৰ বাবে তাইক এখুন্দা দি চতাই বেহেৰাৰ ঘৰ ওলালগৈ । চতায়ে ছমাহৰ আগেয়ে ৰামগোলামৰ পৰা টকাত চাৰি পইছা বাঢ়িত ছটকা ৰূপ ধাৰে নিছিল । ৰামগোলামে তাৰ কঁকালৰ গাঁঠিত কম পৰা ৰূপ ছটকা ছপই আনিবলৈ গৈছিল । 'এতিয়া মোৰ হাতত ৰূপ নাই, দিব নোৱাৰো, পিছত দিম' বুলি চতায়ে কোৱাত , কমাৰৰ হাতুৰীৰ মুখৰ পৰা ফিৰিঙতি উফৰাদি ৰামগোলামৰ খঙৰ ফিৰিঙতি উফৰি যাবলৈ ধৰিলে । ক্ষন্তেকতে দুয়ো গলিয়াগলি কৰি আৰু তাৰ পাছত হতাহতি লগালে । তাৰ পাছত বেহেৰাৰ ঘৈনীয়েক বেহেৰাণীয়ে বাঢ়নি হাতত লৈ সেই ভাৱনাত প্ৰৱেশ কৰি ৰামগোলামক খুঁচি দিলত বেহেৰা চতায়ে ঘৈনীয়েকৰ সোঁশৰীৰে সম্পুৰ্ণ সহানুভূতি আৰু সহায় লভি পৰম উৎসাহিত হৈ বপুৰা ৰামগোলামক গতাৰে সোধা-পোছা কৰি আগবঢ়াই থৈ আহি সেই ক্ষুদ্ৰ অথচ গপগপীয়া  ভাৱনাৰ ওৰ পেলালে । ৰামগোলামে কিন্তু চতাই-চতায়নীৰ নামে পিছদিনা কছাৰীত মাৰপিটৰ গোচৰ নকৰাকৈ নেৰিলে । এইখিনিতে ক'বলৈ পাহৰিছোঁ সে চতাই - চতায়নীয়ে ৰামগোলামক মাৰধৰ কৰাত 'কি অন্যায় কথা, চতাই কাই ! তহঁতে মানুহটোক কিয় অনাহকতে মাৰিছহঁক বুলি ওচৰ চুবুৰীয়া পিথু শইকীয়াই মাত লগোৱাত চতায়নীয়ে পিথুক  তাৰ সাতপুৰুষ উকতি গালি পাৰি দিলে, আৰু তাৰ ফলস্বৰুপে পিথুৰ মাকৰ মাহীমাকৰ মোমায়েকৰ জীয়েকক চতাইৰ পুতেকৰ সৈতে বিয়া দিবলৈ খোজাবঢ়া বিয়াখন ভাগি থাকিল ।

বিদ্যাৰাম উকীলৰ কীৰ্তি ফেৰাও এইখিনিতে কৈ এই বেগেতীয়া সাধুৰ ওৰ পেলাব খোজোঁ । তেওঁ বিয়া কৰোৱা ছোৱালীৰ, পোন্ধৰ দিনৰ আগেয়ে নোৱাই-তোলনি বিয়া হৈ গৈছিল । মনত বেজাইৰে তেওঁ সেইদিনা ঘৰলৈ আহি শহুৰেকলৈ ৰাতিয়েই চিঠি লিখি পঠিয়ালে যে 'জাননী যে অহা সপ্তাহৰ ভিতৰতে দিন-বাৰ চাই তেওঁৰ জীয়েকক মোৰ মক্কেলৰ সৈতে শান্তি দিব লাগিব, নতুবা মোৰ মক্কেলে সেই ছোৱালীৰ স্বত্ব পৰিত্যাগ কৰিব আৰু শহুৰেকৰ নামে দেৱানী কৰ্যবিধি আইনমতে ক্ষতিপুৰণৰ দাবী কৰি গোচৰ কৰিব ।' শহুৰেকে জোৱায়েকৰ এই অদ্ভুত উকীলি চিঠি পাই বিমোৰ হৈ উত্তৰ পঠিয়ালে ' বোপা তোমাৰ গা কেনে আছে এই পত্ৰবাহকৰ মাৰ্ফত জানিব দিবা, মই বৰ চিন্তিত হৈ আছোঁ । বিশেষ ম্মোৰ পক্ষে ইমান লৰালৰিকৈ শান্তি দিবলৈ দিহা কৰি উঠা একেবাৰেই অসম্ভৱ । মই অকলশৰীয়া মানুহ তুমি দেখোন জানাই ।অৱশ্যে এমাহমানৰ মূৰত মই শান্তি দিবলৈ যথাসাধ্য চেষ্টা কৰিম ।সম্প্ৰতি মই বৰ বিচলিত হৈছোঁ । তোমাৰ গা কেনে আছে জানিবলৈ দিবা । যদিহে গা ভাল নহয়, তেন্তে মই বেজবৰুৱাক লগত লৈ এতিয়াই তোমাৰ তালৈ যাম ।'

জোঁৱাই বোপাই শহুৰেকৰ উত্তৰ পাই ঘৃতাহুতি হৈ উঠিল । তেঁৰ মূৰৰ তালুত খঙে ইমান উপদ্ৰৱ লগালে যে তেওঁক দেখোতাৰ মনত খেলাবলৈ ধৰিলে যেন তেওঁৰ খং জুইত চুলিবিলাক পুৰি থোপাথোপে কুকুহা উৰি যাব লাগিছে । তৎক্ষণাৎ তেওঁ আকৌ এখন চিঠি তেতিয়াই শহুৰেকলৈ লেখি পঠিয়ালে যে যদি অহা সপ্তাহতে শহুৰেকে ছোৱালী শান্তি নিদিয়ে, তেন্তে তেওঁৰ মক্কেলে অৰ্থাৎ তেৱেই নিশ্চয় নিশ্চয় সেই ছোৱালী পৰিত্যাগ কৰিব । আৰু যদিহে শহুৰেকে পইচাৰ অভাৱত জীয়েকক শান্তি দিবলৈ পাছ হুঁহকিছে , তেন্তে তেওঁ জীয়েকক এনেই পঠিয়াই দিব পাৰে । শহুৰেকে সেই চিঠি পাই কান্দি - কাটি পিছদিনা জীয়েকক দোলা এখনত তুলি লগত ওচৰ-চুবুৰীয়া তিৰোতা মানুহ এজনী দি, লোটা-বহাটি, কাঁহী-কলহ গোটাচেৰেকে সৈতে জেঁৱায়েকৰ ঘৰলৈ পঠিয়াই দিলে; আৰু সেইদিনাই তেওঁৰ ভাত চৰুটো পেলাই দি সকলোকে কৈ দিলে যে তেওঁৰ জীয়েক-জোঁৱায়েক জহনিত গ'ল ।



Daahan - Poems of Ram Gogoi : দহন - ৰাম গগৈৰ কবিতা

জীৱন থমকি ৰয়
প্লাষ্টিক ফুলৰ পাহিত ।

আমাৰ দেহৰ কঁপনি
আৰু হৃদয়ৰ অনুভূতি
এখিলা কাগজ আৰু পানীয়া চিয়াহী ।

দেশ গঠনৰ আৰ্তি
ৰেডিঅ'ৰ কৰ্কশ বিবৃতি
আত্মতুষ্টি আৰু দাম্ভিকতা ।

যুক্তি ক'ত ।
মুক্তি ক'ত
সময়ৰ; গণিতৰ চন্দ্ৰ বন্ধনীৰ ?

জীৱন আবৰি জ্বলে লেলিহন শিখা 
ৰাৱনৰ চিতা অগনিৰ ।
আত্মদহনৰ গ্লানি,
শেষ ক'ত এই ভ্ৰূকুটিৰ ।

Jantranaa - poems of Ram Gogoi : যন্ত্ৰণা - ৰাম গগৈৰ কবিতা

যন্ত্ৰণা ঃ এতিয়া যন্ত্ৰণাই যে জীৱন ।
জীৱনৰ অন্য নাম যন্ত্ৰণা ।

মোৰ কলিজাত, তোমাৰ কামিহাড়ত,
মোৰ নিৰন্ন বন্ধু আৰু সকলো সহকৰ্মীৰ
বুকুত তেজত, ধমনীত যন্ত্ৰণা  ।

ফুলৰ পাপৰিত, শিশুৰ হাঁহিত যন্ত্ৰণা ।

যন্ত্ৰণাৰ মানে নুসুধিবা । এতিয়া
মত অমতৰ প্ৰশ্ন নাই ।
প্ৰশ্ন মাথোঁ জীৱনৰ জীয়াই থকাৰ ।

আৰু
জীয়াই থকাৰ বাবেই
যন্ত্ৰণাক সাৱটি লোৱা দুহাতেৰে,
অধিকতৰ যন্ত্ৰণা
আঘাতৰ বিৰুদ্ধে দিয়া প্ৰ্ত্যাঘাত ।
এতিয়া, যন্ত্ৰণাই যে জীৱন ।
জীৱনৰ অন্য নাম যন্ত্ৰণা ।



Mor bukur kamihararei - Poems of Ram Gogoi মোৰ বুকুৰ কামি হাড়ৰেই - ৰাম গগৈৰ কবিতা

মোৰ বুকুৰ কামি হাড়ৰেই
সাজি লৈছিলোঁ এটি গৰখীয়া বাঁহী
সেই বাঁহীৰ সুৰতে এদিন
নাচিছিল মোৰ কিশোৰ মন,
মোৰ মন - লুইতৰ এটি সৰু ঢৌ হৈ
মিলি গৈছিল মহাসমুদ্ৰৰ
অনন্ত জলৰাশিত ।
মোৰ হৃদয় যে কেতিয়া সেউজী হ'ল
মোৰ অজানিতে
দুবৰি বনৰ নীৰৱ নিবিড় মায়াৰে
অনুভূতিবোৰ যেন নিয়ৰৰ এটি এটি কণা ।
মোৰ বুকুৰ কামি হাড়েৰে সাজি লোৱা
মোৰ বাঁহীটিত
হৃদয়ৰ সেই অনুভূতি সেই অনুপম ভালপোৱা
সুৰ হৈ সুৰৰ মূৰ্চ্ছনা হৈ মিলি গ'ল
মহাবিশ্বৰ মহাওংকাৰ ধ্বনিত ।

পথাৰত কাম কৰা মোৰ দেউতাৰ
কাৰখানা আৰু বন্দৰত কাম কৰা মোৰ বঙহৰ ঘামেৰে
এদিন সিক্ত হ'ল, মোৰ বুকুৰ
কামিহাড়েৰে সাজি লোৱা সেই বাঁহী;
মোৰ আইৰ চকুৰ পানীৰে
এদিন পখালি ল'লো সেই গৰখীয়া বাঁহী
তেতিয়া সেই নিকা বাঁহীটিৰ
সুৰৰ অন্তৰাত ধ্বনিত হৈছিল
মোৰ দেউতাৰ, মোৰ বঙহৰ
দীপ্ত কণ্ঠস্বৰ, যেন বৰ্ষাৰ মেঘৰ গৰ্জন,
আৰু নিগৰি পৰিছিল
মোৰ আইৰ, মোৰ আইৰ দৰে
পৃথিৱীৰ অগণিত অজ্ঞাত মাতৃৰ
বেথাৰ দুধাৰি চকুলো ।

মোৰ বাঁহীৰ সুৰত, তেতিয়া
নাচিছিল মোৰ উদ্দাম যৌৱন,
সেই সুৰতেই উতলা
মোৰ জীৱনৰ গতিপথ,
মোৰ বুকুৰ কামিহাড়েৰে সাজি লোৱা
সেই বাঁহীটিয়ে
মোৰ শক্তি, মোৰ সুদৰ্শন ।



Hejaar gopan dukh - Poems of Ram Gogoi : হেজাৰ গোপন দুখ - ৰাম গগৈৰ কবিতা

(মোৰ) বুকুত বাজিছে               অহৰহ এটি
                     বিষাদ বিননি সুৰ ,
মৰহি শুকালে                          আশাৰ সেউজী
                   কুমলীয়া কুঁহিবোৰ ।
শীতৰ সেমেকা                        ৰাতিৰ বুকুত
                  শুনি হাহাকাৰ ধ্বনি,
আপোন দুখৰ                         ভাবনাত মোৰ
                 নিগৰে চকুৰ পানী ।
কোনেও নুশুনা                      কোনেউ নুবুজা
               মন গহনৰ বাঁহীৰ মাত
চিৰ বিষাদৰ                        সুৰৰ অমিয়া
               আপোন হৃদয় পেলাই শাঁত ।
সেমেকা ৰাতি                       জোনৰ বুকুত
                দেখিছোঁ আজলী প্ৰিয়াৰ মুখ
বিৰিঙি উঠিছে                     চকুৰ পানীত
                 হেজাৰ গোপন দুখ ।

Aranyat nihata hridoy - Poems of Ram Gogoi : অৰণ্যত নিহত হৃদয় - ৰাম গগৈৰ কবিতা

পঁজাঘৰবোৰত জুই দিয়া হ'ল ।
আকাশচুম্বী লেলিহান জুই শিখাই
পোহৰ কৰিলে দিগন্ত !
পূব আকাশৰ উদীয়মান সূৰ্যটো
নিষ্প্ৰভ হৈ গ'ল তেতিয়া ।
হয়তো সি লাজ পাইছিল ।

পঁজাঘৰবোৰত জুই দিয়া হ'ল ।
নৈশব্দৰ বুকু ভাঙি গৰজি উঠিল
আদিম মানুহৰ বৰ্বৰতা ।
পৈশাচিক ৰণ হুংকাৰ
প্ৰতিধ্বনিত হ'ল অৰণ্যত ।

নিষ্ঠুৰ ষড়যন্ত্ৰৰ যুপকাষ্ঠত বলি হ'ল
অসহায় আবাল বৃদ্ধ,
নাৰী শিশু । (সংখ্যা নিস্প্ৰয়োজন )
নিৰ্বাপিত মমতাৰ দীপ
তেতিয়া উৰিয়ামঘাটত ৰাতি পুৱাবৰ
বহুত বাকী ।
দিচৈ দৈয়াং ৰেংমাৰ বতাহত
আৰ্তৰ কৰুণ নিশ্বাস আৰু
জুয়ে পোৰা মানৱতৰ উৎকট গোন্ধ ।

খবৰ কাগজত ৰং বেৰঙৰ দেশপ্ৰেমিকৰ
অস্ফালন । অৰন্যত নিহত হৃদয়

দীপ্তকণ্ঠে কোৱাহে সীমাৰ বেৰা ভাঙি কোনে
বিশ্বজগতৰ কৰিব জয় ।



Etom Boma - poems of Ram Gogoi : এটম বোমা - ৰাম গগৈৰ কবিতা

(সৃষ্টিৰ জাৰজ সন্তান ?) মৃত্যুৰ  বিভিষিকা লৈ
সুগভীৰ পৃথিৱীত কোনোবা এদিন নিশা
তোমাৰ বিস্ফোৰণ । তুমি অগ্নিপৰিক্ষাত উত্তীৰ্ণ হ'লা ।

হিৰোচিমা নাগাচাকি আৰু সাধাৰণ মানুহৰ জীৱনত
তোমাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া । অদ্ভুত আৰু বিকৃত অনাগত দিনৰ ইতিহাস ।
অন্ধকাৰ হেজাৰ ৰাতিৰ । আৰু 
ৰুজেনবাৰ্গ দম্পতীৰ স্বপ্নাতুৰ হৃদয় উচ্ছাস । ভীতি - বিহ্বল ।
কি কৰুণ 
পৃথিৱীৰ ৰাতিৰ কাহিনী

বিজ্ঞানৰ সাগৰ মন্থন কৰি আমি পালোঁ কি ?
অসুৰৰ মৃত্যুবাণ ...... এয়া অমৃত নে গৰল ?
নিভৃত গবেষণাগাৰত কোনোবা কৃচ্ছসাধকৰ 
মুখত অনাবিল হাঁহি আৰু অসীম বিস্ময়ভৰা আনন্দৰ 

কি মহান সত্য সুন্দৰ  !
কি গভীৰ সাগৰ - মন্থন !

পৃথিৱীৰ জাৰজ সন্তান তুমি নোহোৱা ।
নতুন সৃষ্টিৰ সন্ধানত যুগে যুগে আমাৰ যাত্ৰা
স্থাবৰ পৃথিৱী আৰু যাযাবৰ মানুহৰ দল;
কি অপূৰ্ব পাথেয় !
শান্তি পিয়াসী সাধাৰণ মানুহৰ কৰুণ দৃষ্টিত
তুমি এক বীভৎস জন্তু
এদল অ-মানুহ আৰু অসাধাৰণৰ হাতত । আৰু 
কোটো কোটি মাতৃৰ গৰ্ভত থকা কেচুৱাবোৰে
তোমাক চিঞৰি কয়
নতুন যুগৰ বাণী
নিলকণ্ঠ জনতাৰ কি আশ্চৰ্য সমাবেশ
সৃষ্টিৰ নতুন সৃষ্টিৰ
কি অগ্নিময় সম্ভাৱনা তোমাৰ বুকুত !





Amrita Manthan - Poems of Ram Gogoi : অমৃত মন্থন - ৰাম গগৈৰ কবিতা

অমৃতবাণী বহুত শুনিলোঁ ।
সাম্য মৈত্ৰীৰ সমাজবাদৰ বহুত ধুনীয়া কথা ।
প্ৰতিৰক্ষাৰ নামত নতুন আইন ।
দেশ গঠনৰ দীঘলীয়া ইস্তাহাৰ ।
দিস্তা দিস্তা কাগজত মাথোঁ
শব্দৰ যাদু । ওস্তাদ খেলোৱাৰ ।

বহুত কথাই কোৱা ডাঙৰীয়া,
(নতুন নতুন মটৰ গাড়ীও ল'লা ।)
ঘিণ নেলাগেনে
বস্তুৰ দাম বান্ধি দিব নোৱাৰিলা ।
দুৰ্ণীতি আৰু ক'লা বজাৰত
নিজক বিক্ৰী কৰি
দেশসেৱকৰ ভূমিকা ল'লা ।
প্ৰতিৰক্ষাৰ নাম ল'বলৈ লাজো নোপোৱা হ'লা ।

মুক জনতাৰ কঁকাল ভাগিল ।
ধনী বেপাৰীৰ অত্যাচাৰত
গাৱলীয়া লখিমী বিবসনা হৈ
দুখ লজ্জাত আপোন ঘাতিনী হ'ল,
কুৰি বছৰীয়া চফল ডেকাৰ লক্ষ্য নোহোৱা হ'ল
অভাৱৰ জ্বালা - মৰণৰ জ্বালা
নিৰাশ এন্ধাৰে হৰি নিলে মনোবল ।
(দেখিও নেদেখা হ'লা ডাঙৰীয়া
দেখিও নেদেখা হ'লা
হেৰা ডাঙৰীয়া,
তুমি জানো দিনকণা !
সুবিধাৰ বাবে প্ৰয়োজন হ'লে
দলত্যাগ কৰি
ৰাজনীতিৰ নতুন পাশটি খেলা ।)
মিছা চকুপানী নেলাগে টুকিব
দুঃস্থজনৰ বাবে ।
নিতৌ বাঢ়িছে
আমোলাতন্ত্ৰৰ ভয়লগা বিষদাঁত ।
দোহাই আদৰ্শবাদ ।

হে নীলকণ্ঠ ৰুদ্ৰ জনতা,
স্বৰূপ ধৰা । তৃতীয় নয়ন খোলা ।
জ্বলাই দিয়া জ্বলাই দিয়া ।



Ghrinit Jibon - poems of Ram Gogoi : ঘৃণিত জীৱন - ৰাম গগৈৰ কবিতা

তোমাৰ মগজুৰ মাজেৰে বৈ যায় এখন নদী
সেই নদী জানো
            সূৰ্য গলিত লাভাৰ !
যেন আদিম অৰণ্যক মানুহৰ পুঞ্জীভূত ক্ৰোধ
অনিৰুদ্ধ প্ৰবাহ ! উদ্দাম । উত্তাল ?

তোমাৰ স্নায়ুতন্ত্ৰত অস্থিৰ উত্তেজনা
আঘাত কৰা আৰু আঘাত লোৱাৰ,
তোমাৰ স্নায়ুতন্ত্ৰত অস্থিৰ উত্তেজনা
দৈত্যৰ দৰে এটা প্ৰৱল ইচ্ছা
               তুমি আকৌ ঘুৰি আহিবা
               প্ৰস্তৰীভূত কবৰৰ পৰা
               তুমি সাৰ পাইছা ।
আদিম হিংস্ৰ মানৱতাৰ উদ্যত খড়গ ।
যুদ্ধৰ দমামা,
নভ-জল-স্থল - আন্দোলিত দশোদিশ ।

কেনি যোৱা, কলৈ পলাবা, হে বিবেক !
হে কুটিল, হে সভ্য মানুহ,
ধিক !
ধিক, তোমাৰ নতুন জীৱন ! 

Bhanga louha pinjarar bandha kapat - Poems of Ram Gogoi : ভাঙা লৌহ পিঞ্জৰাৰ বন্ধ কপাট - ৰাম গগৈৰ কবিতা

বন্ধু, পুঞ্জীভূত অন্ধকাৰৰ বুকুফালি
এদিন যি মাতি আনিছিল পোহৰৰ সভালৈ
সেই বৃদ্ধা মাতৃৰ আগত
কোন সাহসেৰে তুমি ক'বা আজি,
'আই, চোৱাচোন মুখলৈ মোৰ'
কেনেকৈ শুনাবা তোমাৰ কিশোৰ সন্তানক
শৰাইঘাটৰ সেই স্বৰ্ণ ইতিহাস,
কেনেকৈ তুলি দিবা তাৰ কোমল হাতত
সদ্য প্ৰস্ফুটিত এপাহ ৰঙা গোলাপ !
হে বন্ধু, প্ৰাত্যহিক তুচ্ছতাৰে ক্লেদাক্ত তোমাৰ জীৱন ।

বন্ধু, দীপ্তকণ্ঠে কেনেকৈ গাবা তুমি -
জীৱনৰ জীয়াই থকাৰ গান লক্ষ মানুহৰৰ,
যাৰ বিন্দু বিন্দু ঘামৰ গন্ধত
পথাৰ সেউজী হয়,
দুপৰৰ প্ৰখৰ ৰ'দ বোকোচাত লৈ
যি মানুহে সুউচ্চ অট্টালিকা সাজে,
তেজেৰে কবিতা লিখে অন্ধকাৰ খনিৰ গৰ্ভত,
কাৰখানা আৰু বন্দৰত
কেনেকৈ শুনাবা তুমি সিহঁতক
মেকং নদীৰ গান, 
কেনেকৈ তুলি দিবা সিহঁতৰ কঠিন হাতত
তেজৰঙা এপাহি গোলাপ !

হে বন্ধু, তোমাৰ হাতত ভিক্ষা পাত্ৰ অনুগ্ৰহৰ ।
লোভ আৰু স্বাৰ্থৰ পিঞ্জৰাত বন্দী কৰি নিজকেই
হে বন্ধু, কেনেকৈ আশা কৰা
মুক্ত বিহঙ্গৰ দৰে বিচৰণ কৰোঁ বুলি
আকাশ পথত !
কেনেকৈ তুলি ল'বা আলফুলে ভালপোৱা দুহাতেৰে
মানুহৰ প্ৰাণে প্ৰাণে ফুলি ৰোৱা ৰক্ত গোলাপ ।
যদিহে ভাঙিব নোৱাৰা তুমি -
সেই চ ।

প্ৰতিবন্ধকতাৰ ষড়যন্ত্ৰ ব্যৰ্থ কৰি
যি ভ্ৰুণৰ সৃষ্টি হয় ফালৰ গৰ্ভত
যি শিশু ভুমিষ্ঠ হয়
আকাশৰ তৰা দেখা চালৰ তলত,
চিমনীৰ ধোৱাৰে আকীৰ্ণ
বস্তিৰ সংকীৰ্ণ পঁজাত,
সেই শিশুৰ দুচকুৰ পৰা 
চোৱা, কেনেকৈ জুই ফিৰিঙতিবোৰ
উফৰি পৰিছে ।
তাৰ বলিষ্ঠ কণ্ঠত শুনা
অনাগত জীৱনৰ জয়গান,

হে বন্ধু, 
ধীৰে ধীৰে বাঢ়ে আজি গকুলত
নিপীড়িত দৈৱকীৰ শত শত অষ্টম সন্তান ।



Khoma prarthanaare - Poems of Ram Gogoi : ক্ষমা প্ৰাৰ্থনাৰে - ৰাম গগৈৰ কবিতা

হে মোৰ জন্মদাতা পিতা,
আৰু মোৰ পূজনীয়া আই,
বাৰে বাৰে তোমাৰ কথাই
মোৰ মনত পৰিছে এতিয়া ।

মই দেখিবলৈ পাইছোঁ
তিনিশ মাইল দুৰত্বৰ সেই অখ্যাত গাৱঁত
তোমালোকৰ সংকুচিত অনাহাৰ-ক্লিষ্ট মুখ;
মই যেন শুনিবলৈ পাইছোঁ
মোৰ হৃদয়ৰ গভীৰত
তোমালোকৰ বুকুভঙা নীৰৱ কান্দোন;
যেন বতাহত ভাঁহি আহে
উজাগৰ বিচনাত অনাহাৰ ৰাতি যাপনৰ
দুঃসহ যন্ত্ৰণা ।

চেনেহৰ আই মোৰ,
তুমি মোক জন্ম দিলা,
অনন্তন্ধকাৰৰ বুকুৰ পৰা
মোক তুমি মাতিছিলা পোহৰৰ সভালৈ,
আৰু তেজ দিলা, দেহৰ সৌষ্ঠব দিলা,
দিলা মোক বুকুৰ অমৃত ।
মই বাৰু কি দিলোঁ ?
কেৱল যন্ত্ৰণা আৰু দুধাৰি চকুলো,
কোনেও নেদেখাকৈ নীৰৱে টোকাৰ ।

হে মোৰ পূজনীয় পিতা,
তুমি মোক জ্ঞানৰ পোহৰ দিলা,
মোৰ বাবে কত দুখ, লাঞ্ছনাক
মূৰ পাতি ল'লা অকাতৰে ,
আশাৰ দেউল সাজিলা কিমান দিন !
মই বাৰু কি দিলোঁ ! কি দিলোঁ !
কেৱল অসীম যন্ত্ৰণা আৰু চকুপানী,
কোনেও নেদেখাকৈ মুচি পেলোৱাৰ ।

পূজনীয় পিতা মোৰ, মোৰ আই,
শূন্য কৰি হৃদয়-সম্ভাৰ
সকলো উজাৰি মোক দিলা তোমালোকে
কেৱল নিদিলা;
বিবেকক বিক্ৰি কৰি জীয়াই থকাৰ বুদ্ধি,
নিশিকালা ঘোচ পাৰ্মিট আৰু আপোচৰ ৰাজনীতি;
(যি কথা নিশিকালা শিকিবৰ চেষ্টা কৰি
কতবাৰ মন আৰু মগজুক মিছাকৈয়ে উত্তপ্ত কৰিলোঁ)
যি বাবে 'অপদাৰ্থ' বুলি মাথোঁ দিলোঁ পৰিচয়
এইখন গান্ধী আৰু নেহেৰুৰ ভাৰতবৰ্ষত ।
হে পিতা, আই মোৰ
এয়া মোৰ অভিযোগ বুলি
নধৰিবা কদাপিও,
অভিযোগ কৰা নাই, কিয়নো
শূন্য কৰি হৃদয়-সম্ভাৰ
সকলো উজাৰ কৰি দিলা তোমালোকে,
মই বাৰু কি দিলোঁ, পিতা,
মই বাৰু কি দিলোঁ, আই,
কেৱল যন্ত্ৰণা আৰু চকুপানী
কোনেও নেদেখাকৈ নীৰৱে টোকাৰ ।


জানা আই ;
ময়ো কালি অনাহাৰে আছোঁ,
আৰু আজি এটা দিন পাৰ হৈ গ'ল;
মোৰ দৰে আৰু কত বুভুক্ষু মানুহ আছে,
প্ৰবঞ্চিত লাঞ্ছিত মানুহ;
মোৰ দৰে এইবোৰ মানুহৰ জীৱনৰো
এদিন দুদিন কৰি এইদৰে কত দিন পাৰ হৈ
গ'ল,
অথৰ্ব দিন যাপনৰ ক্লান্তি,
কেৱল দিন যাপনৰ গ্লানি
অসহ্য, অসহ্য, আই
সেই দেখি হে পিতা,
হে মোৰ স্নেহময়ী আই,
কোনোবা এদিন যদি বৰ্ণাভ প্ৰভাতত
অথবা কালিলৈ, অহা কালিলৈ,
মোৰ দৃঢ় বজ্ৰমুঠিত
আমাৰ কঠিন হাতত
নাচি যদি উঠে অগ্নিশিখা,
তেতিয়া হাঁহি হাঁহি তোমালোকে
মোক জানো ক্ষমা নকৰিবা ?

Ami goi thako - Poems of Ram Gogoi : আমি গৈ থাকো -- ৰাম গগৈৰ কবিতা

গৈ থাকা , এনেকৈয়ে গৈ থাকা,
যেনেকৈ গৈ আছে শাৰী পাতি , লানি পাতি
নিয়মিত সুশৃঙ্খল এদল সৈন্যৰ দৰে
অজস্ৰ পৰুৱা; লক্ষ্যত উপনীত হবই লাগিব ।

সৰু সৰু গুৰি পৰুৱাই মাউখে উটিলে
বোৱতী দুৰন্ত নদীও পাৰ হয় ।
সিহঁতৰ কষ্ট ক্লিষ্ট পথ পৰিক্ৰমাৰ অন্তত
আৰম্ভ হয়
জীৱনৰ জীয়াই থকাৰ কঠোৰ সংগ্ৰাম ।
অনাগত নতুন দিনৰ বাবে
সোণালী স্বপ্নৰ সঞ্চয় আৰু
প্ৰজাতিৰ স্বভবিক বৃদ্ধি ।

আহাঁ আমি গৈ থাকোঁ,
দল বান্ধি, সৰু সৰু মানুহৰ দল ।
যিসকলে আমাক পদদলিত কৰিছিল
আমাৰ অগ্ৰজ বন্ধুসকলক
হত্যা কৰিছিল অন্যায়ভাবে
সিহঁতক পিষ্ট কৰি আমৰ পদতলত
এনেকৈয়ে গৈ থাকো আহাঁ ।
সহকৰ্মীৰ বুকুৰ তেজেৰে সিক্ত পতকাবোৰ ।
হাতে হাতে তুলি লোৱা ; যি পতাকাত আছে
প্ৰভাতৰ নতুন সুৰ্য্যৰ অনুপম ৰং,
আছে উন্মাদনা
জীৱনক, পৃথিৱীক নতুন সাজেৰে গঢ়াৰ ।
এনেকৈয়ে এদিন আমি পামগৈ
এখন শস্যভৰা সোণালী পথাৰ, য'ত
অশাবোৰ, স্বপ্নবোৰ সিণগুটি হৈ
কৌটি কৌটি বছৰৰ পুৰণি মাটিৰ বুকুলৈ
দোঁ খাই আছে । আমি সেই শস্যবোৰ
আমাৰ সন্তানৰ দুহাতত তুলি দিম ।
সিহঁতৰ মুখত বিৰিঙি উঠিব সেইদিনা
অনাবিল হাঁহি ।



Tomalok shui asa - Poems of Ram Gogoi : তোমালোক শুই আছা - ৰাম গগৈৰ কবিতা

Tomalok shui asa - Poems of Ram Gogoi : তোমালোক শুই আছা - ৰাম গগৈৰ কবিতা

তেনেই সাধাৰণ এই কথাটোকে
তুমি, আমি কোনোৱেই বুজি পোৱা নাই ।
আমাৰ মুখামুখি হৈ বহি থকা
সেই যে, এজনৰ পাছত এজনকৈ
কথা ক' বলৈ ৰৈ আছে
সভাপতি প্ৰমুখ্যে মুখ্য অতিথি,
নিৰ্দিষ্ট বক্তা আৰু নিমন্ত্ৰিত ভদ্ৰ বাবুসকল;
তেওঁবিলাকৰ মংগল আৰু সমৃদ্ধিয়েই
আমাৰ মুক্তি ।
তেনেই সাধাৰণ এই কথাটোকে
বুজি নোপোৱাৰ বাবেই
আমাৰ যত বিলয় বিপত্তিৰ অন্ত পৰা নাই ।

শ্ৰোতামণ্ডলী, বক্তৃতাৰ এতিয়াও শেষ পৰা নাই ।
চোৱাচোন বক্তাসকলৰ উদাত্ত কণ্ঠত
তোমালোকৰ প্ৰতি থকা সহানুভুতি
আৰু হৃদয়ৰ গভীৰ ভালপোৱা
কেনেকৈ কলহৰ কাণেৰে ওপচি পৰিছে ।
দুষ্টলোকে মিছাকৈয়ে তেওঁবিলাকক ভণ্ড বুলি কয় ।
চোৱা, কেনেঐ মাউথ পিচ টো মোহাৰি ল' লে
ইজন বক্তাই । কিজানি আগৰ জনৰ মুখৰ পৰা
থুই পৰিছিল তাত । বক্তাৰ কি অপৰাধ ।
তোমালোকৰ বাবেই কথা কৈছিল তেওঁ ।
পাৰা যদি ক্ষমা কৰিবা । নকৰিলেও তেওঁ
তোমালোকৰ কথা কৈয়ে যাব ।

শ্ৰোতামণ্ডলী, তোমালোক এজন এজনকৈ
আকৌ জুম পাতি পাতি উঠি গৈছা ।
সভামণ্ডপত এতিয়াও বক্তৃতাত শেষ হোৱা নাই ।
সভাপতিৰ কণ্ঠ শোভা কৰা
ফুলৰ মালৰ নিলামৰ কাৰ্যসূচী
এতিয়াও বাকী আছে ।
তোমালোক এতিয়াই উঠি নেযাবা ।
দলে দলে তোমালোক এইদৰে উঠি গ'লে
সভাঘৰ শূন্য হৈ যাব । কিন্তু
বক্তাসকল নিৰাশ হোৱা নাই ।
কিয়োনো তেওঁলোকে জানে,
তোমালোক নিতান্তই মূৰ্খ
কেনি যাবা; বক্তাসকলে তোমালোকক
অকৌ লৈ আহিব সভাঘৰলৈ
তেওঁবিলাকৰ বক্তৃতা তোমলোকে শুনিবই লাগিব ।
নহ'লে সভাঘৰৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰি ল'ব ।
তোমালোকক বেঢ়ি ল'ব সশস্ত্ৰ প্ৰহৰীয়ে ।
উঠি যাব খোজা যদি দুৱাৰ ভাঙিব লাগিব ।
সেই বেষ্টনীও যে ভাঙিব লাগিব ।

দুৱাৰ ভাঙিব লাগিব ।
চোৱা, সভামণ্ডপত বক্তৃতাৰ শেষ হোৱা নাই ।
মাইকত হিন্দি ফিল্মৰ গান
এতিয়াও বজা নাই । সভাঘৰৰ বাহিৰত
তোমালোকৰ অবোধ শিশুবোৰ কান্দিছে
সিহঁতে সভাঘৰটোত জুই দিব ।

তোমালোক শুই আছা ।
তোমালোকৰ মুখত ফুলচন্দন পৰক ।



Moi prithibir kabi - Poems of Ram gogoi : মই প্ৰিথিৱীৰ কবি - ৰাম গগৈৰ কবিতা

হে সূৰ্য, উদ্দীপ্ত অনন্ত যৌৱন
হে কান্তিময় ,
তুমি পৃথিৱীৰ প্ৰথম প্ৰেমিক ।
তোমাৰ প্ৰেম, অকীপণ
অনিৰ্বাণ জ্যোতিৰে উদ্বেল । আৰু
আৰু মই !

মই পৃথিৱীৰ কবি
আদিম অৰণ্যক অন্ধকাৰৰ
বুকু ভেদ কৰি
মই আহি আছোঁ ।
মই আহি আছোঁ - মোৰ জন্মৰ
সেই পৰম ঐতিহাসিক মুহূৰ্তৰ পৰা ;
কত যুগ; কত আলোকবৰ্ষ
পাৰ হৈ গ'ল
মোৰ জন্মৰ সেই মুহূৰ্তৰ পৰা;
হে সূৰ্য, তুমি তাক জানা ,
তুমি তাৰ সাক্ষী হৈ ৰবা ।

মই পৃথিৱীৰ কবি
এই পৃথিৱীৰ মাটিতেই জন্ম মোৰ ।
জন্ম মোৰ সেউজীয়া ঘাঁহনিত, অথবা
ধুলিয়াৰী মৰু প্ৰান্তৰত ।
ক'ত মোৰ জন্ম হ'ল ?
সৰস্বতী অথৱা মিচিচিপি,
ৰাইন, ভল্গা, ইৰাৱতী, অথৱা
নীল নদীৰ সুবিস্তীৰ্ণ উপকূলত
লুইতৰ বানে ধোৱা
পলসুৱা বোকাৰ মাজত ।

ক'ত মোৰ জন্ম হ'ল ।
জন্ম মোৰ নিশ্চয়েই
পৃথিৱীৰ কোনো এক নীৰল প্ৰান্তত ।
আৰু
সেই জন্ম মুহুৰ্তৰ পৰা
মই আহি আছোঁ । মই আহি আছোঁ ,
মই পৃথিৱীৰ কবি,
মই মেলি দিছোঁ হাত
অনন্ত মহাকাশলৈ ।

হে সূৰ্য, হে পৃথিৱীৰ প্ৰথম প্ৰেমিক,
দুহাত মেলি মাতিছোঁ তোমাক,
যুগে যুগে মোৰ হৃদয় আলোকিত কৰা
তোমাৰ ঔদাৰ্য্য আৰু তোমাৰ জ্যোতিৰে ।

মই পৃথিৱীৰ কবি ।
মই পৃথিৱীৰ প্ৰিয়তম কবি , অভিযাত্ৰী,
মই আহি আছো, অক্লান্ত অবিৰাম
শেষ ক'ত, যাত্ৰাৰ শেষ নাই ।
শেষ নাই - মোৰ জীৱনৰ জিজ্ঞাসাৰ ।
অনন্ত তৃষ্ণাৰ মায়া
মোৰ হৃদয়ত লৈ
মই আহি আছোঁ । মোৰ গীত
মোৰ কবিতাত
পৃথিৱীৰ অদ্ভুত অনন্ত কথা,
কত কথা,
মোৰ বুকুভৰা নিঃসীম নীলা বেদনাৰ । কত কথা ।

মই পৃথিৱীৰ কবি ।
মই আহি আছোঁ যুগে যুগে,
মোৰ মৃত্যু নাই ।
কোনে ক'লে, - মোৰ মৃত্যু হ'ল !
মই কবি - (মই পৃথিৱীৰ প্ৰিয়তম মানুহ)
কোনে ক'লে মোক হত্যা কৰা হ'ল ? সঁচা;
বাৰম্বাৰ চেষ্টা কৰা হৈছিল
মোক হত্যা কৰাৰ ।
আদিম অৰণ্যৰ অন্ধকাৰত,
কত অত্যাচাৰী সম্ৰাটৰ
দুৰ্লঙঘ্য কাৰাগাৰৰ অন্তৰালত ,
ৰাজপথত, ফাঁচীৰ কাঠত,
নাৎসীৰ গেচ চেম্বাৰত
হিৰোচিমা আৰু ইথিওপিয়াত 
নেলী, গহপুৰ আৰু ভুপালত
কতবৰ চেষ্টা কৰা হ'ল 
মৈক হত্যা কৰাৰ । কিন্তু
মই আছোঁ, মোৰ মৃত্যু নাই । মাই আছোঁ ।
মই আছোঁ শৰবিদ্ধ ক্ৰৌঞ্চ পখীৰ চিৰন্তন বিষাদত
সিশুৰ অনাবিল নগ্নতাত,
মই আছোঁ - হিৰোচিমাৰ
সেই পংগু শিশুৰ চেতনাত, - মই আছোঁ
নিষ্পেষিত ক'লা মানুহৰ হৃদয়ত,
মই আছোঁ
সাম্য - মৈত্ৰী স্বাধীনতাৰ বাবে উৎসৰ্গীকৃত
তৰুণ প্ৰাণৰ উষ্ণ ৰক্ত প্ৰৱাহত ।
মই আছোঁ - পৃথিৱীৰ সকলো ধৰ্ষিতা নাৰীৰ
চকুৰ পানীত ।

মোৰ মৃত্যু নাই ।
মই পৃথিৱীৰ প্ৰিয়তম মানুহ ।
মই আহি আছোঁ যুগে যুগে
মোৰ জন্মৰ সেই পৰম ঐতিহাসিক মুহূৰ্তৰ পৰা ।

হে সূৰ্য
তুমি পৃথিৱীৰ প্ৰথম প্ৰেমিক ।
আৰু মই - পৃথিৱীৰ কবি ।
মোৰ প্ৰসাৰিত দুহাতত ধৰা দিয়া,
মোৰ কণ্ঠত তোমাৰেই গান ! আলোকৰ গান !
মই মানুহৰ কবি,
মই পৃথিৱীৰ অমৰ সন্তান ।
                     

Komar shalar gaan - Poems of Ram Gogoi - কমাৰ শালৰ গান - ৰাম গগৈৰ কবিতা

 হাতুৰিৰ আঘাতে আঘাতে
গঢ় লয় নতুন অস্ত্ৰই ।
সেই অস্ত্ৰত নিহিত
কমাৰৰ সুঠাম বাহুৰ বল,
ঘাম, মনৰ সকলো উচ্ছ্বাস ,
খং ৰাগ আৰু জীয়াই থকাৰ তীব্ৰ বাসনা ।
হাঁতুৰিৰ আঘাতত বিচ্ছুৰিত
প্ৰতিটি স্ফুলিংগ,
ইতিহাস অনাগত নতুন দিনৰ
যেন সমদলত আগবাঢ়ি যোৱা
এটি বিদ্ৰোহী তৰুণ
গতিত নিহিত সিহঁতৰ অফুৰণ সৌৰশক্তি;
দপ্‌ দপ্‌কৈ জ্বলি উঠে বিক্ষোভত ।

হাঁতুৰিৰ আঘাতে আঘাতে
গঢ় লয় নতুন অস্ত্ৰই ।
কৃষকৰ নাঙলৰ ফাল, কাঁচি
কাঠ মিস্ত্ৰিৰ হাতিয়াৰ,
দা, কোৰ আৰু যাঠি ।
সেই অস্ত্ৰত দিয়া শান,
বতাহ নিনাদি  উঠা
কমাৰ শালৰ ছন্দায়িত
সেই শব্দ তৰঙ্গত শুনা
সংগ্ৰামৰ কঠিন প্ৰতিজ্ঞাৰ আহ্বান ।